۹۷/۰۳/۰۳ چاپ ایمیل و پی دی اف
رمضان، ماه امید برای ظهور/ ج3

لذت‌بردن از حمد خدا یکی از مراتب عالی بندگی است/ آدم متکبر نمی‌تواند از خدا تعریف و تمجید کند و لذت ببرد

شناسنامه:

دعای افتتاح اساساً برای تمنّای ظهور، توصیف حکومت حضرت و برقراری یک ارتباط عمیق با امام زمان‌(ع) وضع شده است/ در آغاز هر دعایی آن‌قدر از محبت‌های خدا به خودمان بگوییم تا دلمان نرم شود و با کائنات-که تسبیح‌گوی خدایند- هم‌زبان شویم/ حمد خدا دو صورت دارد:
1.گاهی خدا را به‌خاطر نعمت‌هایش حمد می‌کنیم؛ این به «شکر» نزدیک است 2.گاهی خدا را به‌خاطر اوصافش حمد می‌کنیم؛ این به «ثناء» نزدیک است/ عالی‌ترین نوع عبادت این است که «شکر» را مبنای بندگی قرار دهیم؛ این عالی‌تر از عبادت خدا به‌خاطر بهشت یا فرار از دوزخ است/ هر دلی نمی‌تواند به ثنای الهی بپردازد؛ بعضی از دل‌ها متکبرتر از آنند که بتوانند به‌راحتی از خدا تعریف و تمجید کنند!

در ادامه بخش‌هایی از سومین شب سخنرانی حجت الاسلام علیرضا پناهیان در شبکه افق با موضوع «رمضان، ماه امید برای ظهور» را به گزارش پایگاه اطلاع رسانی بیان معنوی می‌خوانید:

  • در بین همۀ مناسبت‌های این ماه، به مناسبت امام زمان و تمنای فرج حضرت اهمیت ویژه‌ای بدهیم، به‌حدی که کودکانمان با مشاهدۀ رفتار و گفتار ما بگویند: «چرا پدر و مادرمان در ماه رمضان بیش از هرچیزی به یاد «امام‌زمان(ع)» می‌افتند؟» دعای افتتاح یکی از دعاهای ارزشمندی که این مسیر را مشخص می‌کند.

  • امام صادق(ع) دربارۀ آداب دعا می‌فرماید:«إِذَا أَرَدْتَ أَنْ تَدْعُوَ اللَّهَ فَمَجِّدْهُ وَ احْمَدْهُ وَ سَبِّحْهُ وَ هَلِّلْهُ وَ أَثْنِ عَلَیْهِ وَ صَلِّ عَلَى النَّبِیِّ ص ثُمَّ سَلْ تُعْطَ» (کافی/3/341) وقتی می‌خواهی خدا را صدا بزنی، اول به مجد و عظمت الهی توجه کن، تسبیح و حمد خدا را به‌جا بیاور، بعد بر پیامبر اکرم(ص) درود بفرست، سپس حاجت خودت را از خدا بخواه!

  • این مسیر(که جزو آداب دعاست) در دعای افتتاح دقیقاً رعایت شده است؛ ابتدا حمد و ثنای الهی، بعدش درود بر پیامبر اکرم(ص) و اولیاء الهی و در قسمت سوم فقط دعا برای فرج و بهره‌‌بردن از وجود مقدس امام‌زمان(عج). بنابراین، فرازهای حمدِ الهی و صلوات بر پیامبر(ص) و اهل‌بیت(ع) مقدمه است و دعای افتتاح اساساً وضع شده است برای تقاضای فرج و توضیح حکومت حضرت و برقراری یک ارتباط عمیق با امام‌زمان‌(عج) در شب‌های ماه مبارک رمضان.

  • حمد خداوند متعال دو صورت دارد:
    1- گاهی خدا را به‌خاطر نعمتی که به ما داده است، حمد می‌کنیم؛ این حمد به‌معنای «شکر» نزدیک می‌شود. اگر کسی بگوید: «خدایا، چون تو به من نعمت‌هایی داده‌ای، می‌خواهم تو را بندگی کنم» در واقع شکر را مبنای بندگی‌اش قرار داده است و انگیزۀ او برای بندگی معطوف به گذشته است نه به آینده. این عالی‌ترین نوع عبادت است؛ عالی‌تر از عبادت خدا به‌خاطر بهشت یا فرار از دوزخ. این‌گونه زندگی‌کردن سرشار از خلاقیت است و استرس‌های انسان از بین می‌برد.

    2- گاهی حمدِ ما برای اوصاف خداست و آنچه توسط پروردگار در عالم خلقت رخ داده است؛ این حمد به «ثناء» نزدیک می‌شود. دعاکننده با حمد و ثنای الهی، در واقع می‌خواهد فاصله‌ای را که خدای باعظمت با حقارت او دارد، پُر کند. البته هر دلی نمی‌تواند به حمد و ثنای الهی بپردازد؛ بعضی از دل‌ها متکبرتر از آن هستند که بتوانند راحت تملق خدا را بگویند! بعضی‌ها هم فقط به‌قدر ضرورت‌ها و منافع‌شان با خدا حرف می‌زنند.

  • در دعای افتتاح هر دو قسمِ حمد وجود دارد. مثلاً وقتی می‌گوید:«الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی لَمْ یَتَّخِذْ صاحبة و لا وَلَداً وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَرِیکٌ فِی الْمُلْک» خدا را برای وحدانیت و صفاتش-آن‌گونه که هست- حمد و ثنا می‌کند. اما وقتی می‌گوید: «الْحَمْدُ لِلَّهِ بِجَمِیعِ مَحَامِدِهِ کُلِّهَا عَلَى جَمِیعِ نِعَمِهِ کُلِّهَا» حمد را به نعمت‌ها سوق می‌دهد و به «شکر» نزدیک می‌شود.
  • آدم باید خیلی متواضعِ نسبت به خداوند باشد و شکوه پروردگار را به‌زیبایی دیده و از آن لذت برده باشد تا زبانش برای حمد باز شود. لذت‌بردن از تعریف خدا یکی از مراتب بسیار عالیِ بندگی است. آدم‌های خودخواه و متکبر نمی‌توانند فروتنانه از خدا تعریف کنند، اینها از خودشان خیلی بهتر تعریف می‌کنند یا وقتی دیگران از آنها تعریف کنند، خیلی لذت می‌برند اما خودشان از تعریف خدا لذت نمی‌برند.

  • در اوایل دعای افتتاح می‌گوییم: «فَاسْمَعْ یَا سَمِیعُ مِدْحَتِی وَ أَجِبْ یَا رَحِیمُ دَعْوَتِی وَ أَقِلْ یَا غَفُورُ عَثْرَتِی» خدایا مدح و ثنای مرا گوش کن، لغزش‌هایم را برطرف کن و... انگار می‌خواهد بدی‌هایش را کنار بزند تا بتواند مناجات را شروع کند.

  • بعد می‌گوید: «فَکَمْ یَا إِلَهِی مِنْ کُرْبَةٍ قَدْ فَرَّجْتَهَا وَ هُمُومٍ قَدْ کَشَفْتَهَا وَ عَثْرَةٍ قَدْ أَقَلْتَهَا» خدایا چقدر رنج‌ها و گرفتاری‌هایم را برطرف کردی... انسان در آغاز مناجات با خدا می‌تواند با این مثبت‌گویی‌ها و مثبت‌اندیشی‌ها، با احساس مثبت نسبت به خدا، کام خود را شیرین کند و روحیه‌اش را تلطیف کند.

  • از دعاهایی که وارد شده، یاد بگیریم که در آغاز دعا صمیمیتی بین خودمان و خدا برقرار کنیم، از محبت‌های او به خودمان آن‌قدر بگوییم تا دل ما نرم شود و با کائنات هم‌زبان شویم؛ چون آنها دائماً دارند خدا را تسبیح می‌گویند.
     

نظرات

ارسال نظر

لطفا قبل از ارسال نظر اینجا را مطالعه کنید

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
دسترسی سریع سخنرانی ها درسنامۀ تاریخ تحلیلی اسلام تنها مسیر استاد پناهیان کلیپ تصویری استاد پناهیان کلیپ صوتی استاد پناهیان حمایت مالی بیان معنوی پناهیان عکس شبکه اجتماعی استاد پناهیان کانال آپارات استاد پناهیان
پرونده ویژه:سفرنامعه پیاده روی اربعین 95 پرونده ویژه محرم 96 استاد پناهیان مذاکرات هسته ای پناهیان
پرونده ویژه:#letter4u #LetterForyou نامه ای برای تو سخنان تاثیر گذار سوالات متداول همکاری با ما

آخرین مطالب

مطالب برگزیده

آخرین نظرات

بیان ها راهکار راهبرد آینده نگری سخنرانی گفتگو خاطرات روضه ها مثال ها مناجات عبارات کوتاه اشعار استاد پناهیان قطعه ها یادداشت کتابخانه تالیفات مقالات سیر مطالعاتی معرفی کتاب مستندات محصولات اینفوگرافیک عکس کلیپ تصویری کلیپ صوتی موضوعی فهرست ها صوتی نوبت شما پرسش و پاسخ بیایید از تجربه... نظرات شما سخنان تاثیرگذار همکاری با ما جهت اطلاع تقویم برنامه ها اخبار مورد اشاره اخبار ما سوالات متداول اخبار پیامکی درباره ما درباره استاد ولایت و مهدویت تعلیم و تربیت اخلاق و معنویت هنر و رسانه فرهنگی سیاسی تحلیل تاریخ خانواده چندرسانه ای تصویری نقشه سایت بیان معنوی بپرسید... پاسخ دهید...